Σκόρπιες Λέξεις

Στο καφενείο

Στο Καφενείο: Συζητήσεις για τον αναρχισμό – Ερρίκο Μαλατέστα (1965)

malatesta_sto_kafeneio
Από το οπισθόφυλλο:

Την εποχή που ο Μαλατέστα κρυβόταν από την αστυνομία συνήθιζε να πηγαίνει σε ένα καφενείο στην Ανκόνα της Ιταλίας. Παρ’ ότι είχε ξυρίσει την χαρακτηριστική γενειάδα του για να μην τον αναγνωρίσουν, το ρίσκο ήταν μεγάλο, διότι οι θαμώνες του εν λόγω καφενείου δεν ήταν αναρχικοί, αλλά άνθρωποι κάθε κοινωνικής προέλευσης, μη εξαιρουμένου του αστυνομικού της γειτονιάς. Οι συζητήσεις που έκανε σ’ αυτό το καφενείο, θα αποτελέσουν την βάση των διαλόγων που συνθέτουν το παρόν βιβλίο. Στο έργο αυτό, μια κλασική υπεράσπιση του αναρχισμού, ο Μαλατέστα, με το συνηθισμένο απλό και απέριττο ύφος του, εκθέτει και αναλύει κριτικά τα επιχειρήματα υπέρ και κατά του αναρχισμού, ενώ επίσης προεξοφλεί την άνοδο του εθνικισμού, του φασισμού και του «κομμουνισμού».

 

Αποσπάσματα:

 

Μπορούμε να κατανοήσουμε τις πράξεις μίσους, εκδίκησης και αγριότητας που μπορεί να διαπραχθούν. Άλλο πράγμα όμως να κατανοούμε και να συγχωρούμε, κι άλλο να το συστήνουμε. Δεν εγκρίνουμε, ούτε ενθαρρύνουμε, ούτε μιμούμαστε τέτοιες πράξεις.

Με το μίσος δεν μπορούμε να ξαναχτίσουμε τον κόσμο. Μια επανάσταση που εμπνέεται απ΄το μίσος, είτε θα αποτύχει ολοκληρωτικά, είτε θα οδηγήσει σε νέα καταπίεση.

Προσπαθήστε να πείσετε κάποιον που πεινάει ότι φταίει το ότι δεν τρώει – πόσω μάλλον όταν είναι ο ίδιος που παράγει τη τροφή. Όσο δεν το σκέφτεται και συνεχίζει να δοξάζει το Θεό ή το αφεντικό του για τα λίγα που έχει, όλα είναι μια χαρά. Από τη στιγμή όμως που θα αρχίσει να σκέφτεται τη θέση του, τελείωσε. Θα γίνει εχθρός σας.

Το επίτευγμα της κυρίαρχης τάξης είναι ότι έχει δημιουργήσει νόμους που νομιμοποιούν τους σφετερισμούς που έχει ήδη διαπράξει και τους έχει καταστήσει μέσα για νέους σφετερισμούς.

Η σημερινή κοινωνική οργάνωση είναι η μόνιμη αιτία του ανταγωνισμού και της σύγκρουσης τόσο μεταξύ τάξεων όσο και μεταξύ ατόμων.

Η Κυβέρνηση ψηφίζει νόμους και τους θέτει σε ισχύ, ενώ σε μια ελεύθερη κοινωνία η εκπροσώπηση ισχύει μόνο για συγκεκριμένα προσωρινά καθήκοντα, για συγκεκριμένες υποθέσεις και δεν συνεπάγεται κανένα δικαίωμα σε κάποια εξουσία ή σε κάποια ειδική αμοιβή – οι δε αποφάσεις των αντιπροσώπων υπόκεινται πάντα στην έγκριση εκείνων που εκπροσωπούν.

– Κοινωνία σημαίνει ιεραρχία, πειθαρχία, υποταγή του ατόμου στο σύνολο. Χωρίς εξουσία, καμιά κοινωνία δεν είναι εφικτή
– Ακριβώς το αντίθετο. Μια κοινωνία – με την αυστηρή έννοια της λέξης – μπορεί να υπάρξει μόνο μεταξύ ίσων. Αυτοί οι ίσοι θα συνάπτουν συμφωνίες μεταξύ τους, αν σε αυτές βρίσκουν πλεονεκτήματα και ευχαρίστηση, αλλά δε θα υποτάσσονται ο ένας στον άλλο.

Η ζωή των πολιτών είναι ασφαλής όταν οι άνθρωποι είναι συνηθισμένοι να θεωρούν τη ζωή και τις ανθρώπινες ελευθερίες ιερές και όταν δεν υπάρχουν δικαστές και αστυνομικοί να δίνουν παραδείγματα βαρβαρότητας.

Η μεγαλύτερη ζημιά που προκαλεί το έγκλημα δεν είναι τόσο η μεμονωμένη και προσωρινή πράξη παραβίασης των δικαιωμάτων κάποιων ατόμων, αλλά ο κίνδυνος να χρησιμεύσει ως ευκαιρία και πρόσχημα για την εγκαθίδρυση μιας εξουσίας η οποία, ενώ φαινομενικά θα υπερασπίζει την κοινωνία, στην πραγματικότητα θα την υποτάξει και θα την καταπιέσει.

– Υπάρχουν εργασίες ευχάριστες και άλλες επίπονες κι ανθυγιεινές. Όπως είναι φυσικό κάθε άνθρωπος θα διαλέξει τις καλύτερες. Ποιός θα κάνει τότε τις υπόλοιπες, που συχνά είναι και οι πιο απαραίτητες;
– Τις εργασίες που δε θα ήθελε κανείς να κάνει, θα τις έκαναν όλοι εκ περιτροπής. Και ο καθένας θα αναζητούσε τρόπους ώστε να κάνει ασφαλή και ευχάριστη τη δυσάρεστη και ανθυγιεινή εργασία.

Η επανάσταση θα είναι βίαιη διότι εσείς – η κυρίαρχη τάξη – διατηρείστε με τη βία και δε φαίνεται να έχετε καμιά διάθεση να αποσυρθείτε ειρηνικά.

Εμείς, οι προλετάριοι, η εργατική τάξη είμαστε οι ηλεκτρολόγοι και οι τεχνίτες, οι οδηγοί τρένων, εμείς κατασκευάζουμε εκρηκτικά και νάρκες, εμείς οδηγούμε αυτοκίνητα κι αεροπλάνα, εμείς είμαστε στρατιώτες … κι εμείς είμαστε, δυστυχώς, αυτοί που σας προστατεύουν από εμάς τους ίδιους! Επιβιώνετε μόνο χάρη στην ασυνείδητη συμφωνία των θυμάτων σας. Προσέξτε μην αφυπνίσετε τις συνειδήσεις τους!

Είμαστε υπέρ της ειρήνης, λαχταράμε την ειρήνη. Αλλά δε θα θυσιάσουμε την επανάσταση στην επιθυμία μας για ειρήνη. Δε θα τη θυσιάσουμε, διότι μόνο έτσι θα πετύχουμε μια αληθινή και μόνιμη ειρήνη.

– Οι άνθρωποι είναι κακοί εκ φύσεως, κι αν δεν υπήρχαν νόμοι, δικαστές, στρατιώτες κι αστυνομικοί να μας συγκρατούν θα κατασπαράζαμε ο ένας τον άλλο σαν πεινασμένοι λύκοι.
– Η ανθρωπότητα είναι καλή ή κακή ανάλογα με τις συνθήκες. […] Αν βάλεις τους ανθρώπους να ζήσουν σε μια κοινωνία με συνθήκες ευνοϊκές για την ευημερία και ανάπτυξή τους, θα απαιτηθεί μεγάλη προσπάθεια για να είναι κακοί, όπως σήμερα απαιτείται μεγάλη προσπάθεια να είναι καλοί.

Η ύπαρξη της αστυνομίας δεν επηρεάζει σχεδόν καθόλου τον αριθμό και τη βαρύτητα των εγκλημάτων. […] Η αστυνομία, είναι αλήθεια, στέλνει τους παραβατικούς στη φυλακή – όταν καταφέρνει να τους συλλάβει. Αυτό όμως, εφόσον δεν αποτρέπει τη διάπραξη νέων εγκλημάτων, είναι ένα κακό που προτίθεται σε ένα άλλο κακό. Ακόμη όμως κι αν η αστυνομία κατορθώνει να αποτρέψει κάποια εγκλήματα, αυτό σίγουρα δε φτάνει για να αντισταθμίσει τα εγκλήματα που η ίδια προκαλεί και τις ταλαιπωρίες που ο λαός υφίσταται εξαιτίας της.

Γενικώς πάντως, οι πράξεις που τιμωρούνται είναι εκείνες που θίγουν τα προνόμια της ανώτερης τάξης κι εκείνες που εμποδίζουν την κυβέρνηση από την άσκηση της εξουσίας της.

Θα ήταν στ΄αλήθεια μεγάλη ανοησία – προκειμένου να προστατευτούμε από λίγους βίαιους, λίγους άεργους και κάποιους διεφθαρμένους – να ιδρύσουμε μια σχολή αεργίας και βίας και να οργανώσουμε ένα σώμα από μαχαιροβγάλτες που θα εθιστούν να θεωρούν τους πολίτες επικίνδυνους και θα κάνουν το ανθρωποκυνηγητό κύρια και μοναδική τους απασχόληση.

Η αστυνομία – κι αυτό ισχύει και για τους δικαστές – εκπληρώνοντας την αποστολή της να στέλνει ανθρώπους στη φυλακή και να τους χτυπά με κάθε ευκαιρία, θα καταλήγει πάντα να θεωρεί τον εαυτό της αντίπαλο του λαού.

Τί σε κάνει να πιστεύεις ότι οι εργαζόμενοι έχουν περισσότερα κοινά με τα αφεντικά και την αστυνομία της χώρας τους, παρά με τους εργαζόμενους άλλων χωρών, με τους οποίους έχουν τα ίδια συμφέροντα κι επιδιώξεις; […] Εθνική αλληλεγγύη σημαίνει αλληλεγγύη μεταξύ καπιταλιστών και εργαζομένων, μεταξύ καταπιεστών και καταπιεζόμενων. Μ΄άλλα λόγια, οι καταπιεζόμενοι συναινούν στο να είναι υποταγμένοι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on Απρίλιος 26, 2014 by in Αποσπάσματα,Βιβλία.

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: