Σκόρπιες Λέξεις

Σχετικά με τη βία και άλλα πράγματα

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος

[…] Η βάναυση νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος όπως λέμε εμείς οι Ζαπατίστας, έθεσε τα πιο απομακρυσμένα μέρη στον ίδιο χωροχρόνο όσον αφορά τη ροή του πλούτου … και την οικειοποίησή του.

[…] Μπροστά σε όλη αυτή την κατάσταση, όλοι οι από πάνω βγάζουν τα λεξικά τους και βρίσκουν τη λέξη “βία”, αντιπαραθέτοντάς την με τη “θεσμικότητα”. Και χωρίς να την εντάξουν σε κανένα πλαίσιο, χωρίς δηλαδή ταξική τοποθέτηση, κατηγορούν, δικάζουν και καταδικάζουν.

Και μας λένε ότι η νεολαία της Ελλάδας που βάζει φωτιά σε ολόκληρη την Ελληνική χερσόνησο είναι βίαιη. Το γεγονός φυσικά ότι ένας αστυνομικός δολοφόνησε έναν νέο αλλοιώνεται, ακρωτηριάζεται, αποσιωπάται.

[…] Αλλά ας επιστρέψουμε στην καταδίκη της βίας που γίνεται από τους από πάνω.

Υπάρχει μια απατηλή μετάλλαξη, μια ψεύτικη ταυτολογία: λένε πως καταδικάζουν τη βία, στην πραγματικότητα όμως καταδικάζουν τη δράση.

Γι΄αυτούς, για τους από πάνω, η ιδιότητα του ασυμβίβαστου αποτελεί ένα λάθος του ημερολογίου ή, όταν το αψηφούμε, μια εγκεφαλική παθολογία που, σύμφωνα με ορισμένους, θεραπεύεται με μεγάλη πνευματική αυτοσυγκέντρωση, με την εναρμόνισή μας με το σύμπαν και, μ΄αυτόν το τρόπο είμαστε όλοι άνθρωποι … ή πολίτες.

Γι΄αυτούς του βίαιους ειρηνιστές είμαστε όλοι άνθρωποι: άνθρωπος είναι η νεαρή ελληνίδα που σηκώνει το χέρι με τη μολότοφ, άνθρωπος είναι κι ο αστυνομικός που δολοφονεί τους Αλέξηδες που υπήρξαν και θα υπάρξουν σ΄αυτό τον κόσμο. Άνθρωπος είναι το παιδί της Παλαιστίνης που κλαίει στην κηδεία των νεκρών, απ΄τις ισραηλινές βόμβες, αδερφών του, άνθρωπος είναι και ο πιλότος του μαχητικού αεροπλάνου με το άστρο του Δαβίδ στην άτρακτο. Άνθρωπος είναι ο κ. Τζορτζ Μπους, άνθρωπος είναι και ο δολοφονημένος απ΄τους συνοριοφύλακες της Αριζόνα μετανάστης χωρίς χαρτιά. Άνθρωπος είναι ο πολυεκατομμυριούχος Κάρλος Σλιμ, άνθρωπος είναι και η σερβιτόρα των Σάνμπορνς που πρέπει να ταξιδέψει τρεις και τέσσερις ώρες για να πάει και να γυρίσει απ΄τη δουλειά της, και αν καθυστερήσει απολύεται. […] Άνθρωποι είναι τέλος, οι άντρες και οι γυναίκες που κατέχουν τον πλούτο και την εξουσία, και άνθρωποι είναι οι άντρες και οι γυναίκες που δεν έχουν τίποτα άλλο εκτός απ΄την αξιοπρεπή οργή τους.

Και οι από πάνω ζητούν και απαιτούν: “Πρέπει να πούμε όχι στη βία, απ΄όπου κι αν προέρχεται”, φροντίζοντας να δίνουν έμφαση στη βία που προέρχεται από τα κάτω.

Σύμφωνα με αυτούς, όλοι και όλες πρέπει να συμβιώνουμε αρμονικά, έτσι ώστε οι διαφορές μας και οι αντιφάσεις μας να εξομαλύνονται και να φωνάζουμε το σύνθημα “και ο ένοπλος λαός είναι εκμεταλλευόμενος”, αναφερόμενοι στους στρατιώτες και τους αστυνομικούς.

Η θέση μας ως Ζαπατίστας είναι ξεκάθαρη. Δεν υποστηρίζουμε τον πασιφισμό που γίνεται σημαία, όταν αυτός που θα γυρίσει και το άλλο μάγουλο είναι κάποιος άλλος, ούτε τη βία που αυτοτροφοδοτείται, όταν αυτοί που βάζουν τους νεκρούς είναι κάποιοι άλλοι. Εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε, με τα καλά και τα κακά που έχουμε, για τα οποία φέρουμε την ευθύνη.

Θα ήταν όμως αφέλεια να σκεφτούμε πως ό,τι καλό έχουμε καταφέρει, ακόμη και το προνόμιο να σας ακούμε και να μαθαίνουμε από εσάς, θα το είχαμε επιτύχει αν για μια ολόκληρη δεκαετία δεν προετοιμαζόμασταν για εκείνο το ξημέρωμα της 1ης Γενάρη, πριν δεκαπέντε χρόνια.

Δε γίναμε γνωστοί ούτε από κάποια πορεία, ούτε από κάποια διακήρυξη υπογεγραμμένη από τους κάτωθι. Γίναμε γνωστοί στον κόσμο από έναν ένοπλο στρατό, από τις μάχες που δώσαμε ενάντια στις ομοσπονδιακές δυνάμεις, από την ένοπλη αντίσταση.

Και οι πεσόντες σύντροφοι και συντρόφισσές μας, νεκροί ή “εξαφανισμένοι”, πέθαναν σ΄έναν βίαιο πόλεμο που δεν ξεκίνησε πριν 15 χρόνια, αλλά πριν από 500, 200, 100 χρόνια.

Δεν πλέκω το εγκώμιο της βίας, απλώς επισημαίνω ένα καταγεγραμμένο γεγονός: σε πόλεμο μας γνώρισαν, σε πόλεμο βρισκόμαστε αυτά τα 15 χρόνια, σε πόλεμο θα συνεχίσουμε να είμαστε μέχρι αυτή η γωνιά του κόσμου που λέγεται Μεξικό να αποκτήσει δικό της προορισμό, χωρίς εξαπατήσεις, χωρίς παραγκωνισμούς, χωρίς προσποιήσεις.

Η Εξουσία έχει ως μέσο κυριαρχίας τη βία, όπως και την τέχνη και την κουλτούρα, τη γνώση, την ενημέρωση, το σύστημα δικαιοσύνης, την εκπαίδευση, τη θεσμική πολιτική και φυσικά την οικονομία.

Κάθε αγώνας, κάθε κίνημα που αναπτύσσεται σε συγκεκριμένες γεωγραφίες και ημερολόγια, πρέπει να προσφεύγει σε διάφορες μορφές αγώνα. Η βία δεν είναι η μόνη ούτε, ίσως, η καλύτερη, είναι όμως μια από αυτές τις μορφές αγώνα.

Το να αντιμετωπίζεις με λουλούδια τις κάνες των όπλων είναι μια όμορφη χειρονομία. Μερικές φορές όμως, πρέπει να φροντίζουμε τα όπλα αυτά να αλλάζουν στόχο και να στρέφονται προς τους από πάνω.

Ιανουάριος, 2009 “Πρώτο Παγκόσμιο Φεστιβάλ της Αξιοπρεπούς Οργής”

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on Ιουνίου 17, 2014 by in Κείμενα.

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: