Σκόρπιες Λέξεις

Άκου ανθρωπάκο!

Άκου ανθρωπάκο! (1948) – Βίλχεμ Ράιχ

Ακου ανθρωπάκοΑπό το οπισθόφυλλο:

«Η ανθρωπότητα» είπε ο Τζων Στιούαρτ Μιλ, «δε θα ξεχάσει ποτέ πως υπήρξε κάποιος Σωκράτης, και καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή συγκρούστηκε με την εξουσία και με την κοινή γνώμη της εποχής του».

Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να ισχύει και για τον Βίλχελμ Ράιχ, που οδηγήθηκε στις ομοσπονδιακές φυλακές της Αμερικής με κατηγορίες που σήμερα θα έκαναν κάθε δραστήριο να χαμογελάσει – ή να καγχάσει- και εκεί, στις φυλακές, πέθανε λοιδωρημένος από τον Τύπο και την κοινή γνώμη, αφού πρόλαβε πρώτα να δει τις θεωρίες του να καταδικάζονται και τα βιβλία του να παραδίδονται στην πυρά.

Ο αγαπημένος μαθητής του Φρόυντ έγραψε το Άκου, Ανθρωπάκο το 1946, και το δημοσίευσε το 1948. Είναι η κραυγή αγωνίας ενός μεγάλου στοχαστή, που βλέπει τα σπέρματα του φασισμού και του ολοκληρωτισμού μέσα στον κοινό, καθημερινό άνθρωπο: αυτόν που καταπιέζεται και επαναστατεί, και που ωστόσο μπορεί να προσκυνήσει τους εχθρούς του και να δολοφονήσει τους φίλους του. Που αισθάνεται «λαός», και που αν τύχει να χρισθεί «εκπρόσωπος» αυτού του λαού, κάνει κατάχρηση της εξουσίας του και συμπεριφέρεται πιο βάναυσα από την άρχουσα τάξη που ως τότε τον είχε συνθλίψει.

 

Αποσπάσματα:

 

Οι δάσκαλοι και οι αφέντες σου ποτέ δε σου λένε ποιός είσαι και πώς πραγματικά σκέφτεσαι, κανείς δεν τολμά να σε επικρίνει στο μόνο σημείο που θα μπορούσε να σε κάνει στιβαρό εξουσιαστή της μοίρας σου. Είσαι “ελεύθερος” μόνο με την έννοια: ελεύθερος από οποιαδήποτε γνώση σχετικά με το πως να ρυθμίζεις μόνος σου τη ζωή σου, ελεύθερος απ΄την υποχρέωση να κάνεις αυτοκριτική.

Όσο πιο λίγα καταλαβαίνεις, τόσο πιο πρόθυμος είσαι να δείξεις σεβασμό.

Η ελευθερία να είσαι σκλάβος του οποιοδήποτε δεν είναι απλή υπόθεση.

Σου φωνάζουν κατάμουτρα ότι εσύ, η ζωή σου, η οικογένειά σου, τα παιδιά σου δεν αξίζετε τίποτα, ότι είσαι ηλίθιος και δουλοπρεπής και ότι μπορούν να σε κάνουν ότι θέλουν. Δε σου υπόσχονται προσωπική ελευθερία αλλά εθνική. Δε σου διδάσκουν αυτοπεποίθηση αλλά σεβασμό για την πολιτεία. Δεν επαγγέλονται προσωπικό μεγαλείο αλλά εθνικό. Κι επειδή η “προσωπική ελευθερία” και το “προσωπικό μεγαλείο” δεν είναι για σένα παρά θολές, αφηρημένες έννοιες, ενώ η “εθνική ελευθερία” και τα “συμφέροντα του κράτους” κάνουν τα σάλια σου να τρέχουν σαν του σκύλου που βλέπει ένα ζουμερό κόκαλο, τις επικροτείς ανεπιφύλακτα.

Σε φοβάμαι, ανθρωπάκο, σε φοβάμαι μέχρι θανάτου γιατί η μοίρα της ανθρωπότητας εξαρτάται από σένα.

Καμία αστυνομική δύναμη στον κόσμο δε θα ήταν αρκετά ισχυρή να σε καταπιέσει, αν στην καθημερινή σου τακτική διέθετες έστω κι ένα απειροελάχιστο κόκκο αυτοσεβασμού, αν είχες συνειδητοποιήσει ότι χωρίς εσένα η ζωή δε θα συνεχιζόταν ούτε μια ώρα. Σου τα είπε αυτά ο “απελευθερωτής” σου;

Ποτέ δεν αναρωτήθηκες αν σκέφτεσαι σωστά. Το μόνο που σε νοιάζει είναι τί θα πει ο γείτονάς σου ή πόσο θα σου κοστίσει η τιμιότητά σου.

Είσαι πάντα με το μέρος των διωκτών, ανθρωπάκο!

Ζητιανεύεις την ευτυχία στη ζωή, αλλά η ασφάλεια έχει μεγαλύτερη σημασία για σένα, ακόμη κι αν σου κοστίσει το χέρι ή τη ζωή σου.

Μόνο εγώ, και κανένας άλλος στον κόσμο, έχω το δικαίωμα να ορίσω τί είμαι. Είμαι, βιολογικά και πολιτιστικά, μπάσταρδος και είμαι περήφανος γι΄αυτό

Όλες, όλες χωρίς εξαίρεση, οι προϋποθέσεις της ύπαρξης βασίζονται σ΄αυτό: ότι πρέπει ν΄απελευθερώσεις τον εαυτό σου και την κοινωνία από κάθε μορφή τυραννίας.

Είναι αλήθεια, θες να υπάρχουν “ιδιοφυΐες” και είσαι πρόθυμος να τις σεβαστείς. Όμως θέλεις “ευπρεπείς”, ταπεινές και μετρημένες ιδιοφυΐες που να μη λένε σαχλαμάρες … με δυο λόγια σοβαρές, αφομοιωμένες ιδιοφυΐες κι όχι ανάγωγα και ατίθασα άτομα που ανατρέπουν τις ταξινομήσεις και τους περιορισμούς σου. Θέλεις μια περιορισμένη, κολοβωμένη και φανταχτερή ιδιοφυΐες με κομμένα φτερά, που να μπορείς, χωρίς να ντρέπεσαι, να την περιφέρεις πανηγυρικά στους δρόμους των πόλεών σου.

Φωνάζεις για να νικήσεις το φόβο σου. Φοβάσαι και φωνάζεις την αστυνομία σου. Αλλά η αστυνομία σου δεν έχει καμία εξουσία πάνω στην αλήθεια μου.

Όχι, ανθρωπάκο! Δεν είμαι σαν κι εσένα, ούτε και ήμουνα ποτέ. Δεν έχει σημασία αν το πιστεύεις ή όχι. Στο κάτω κάτω, εσύ κρατάς πιστόλι κι εγώ γνώσεις.

Κρέμασες τους χιτλερικούς, αφού πρώτα δολοφόνησαν εκατομμύρια ανθρώπους. Πού ήσουν και τί σκεφτόσουν πριν δολοφονηθούν αυτά τα εκατομμύρια; Δεν αρκούν δηλαδή μερικές δεκάδες πτώματα για να σε κάνουν να σκεφτείς σωστά; Χρειάζονται εκατομμύρια για να συγκινηθεί ο ανθρωπισμός σου;

Δε λυπάμαι εσένα, ανθρωπάκο. Αλλά όταν σκέφτομαι τα νεογέννητα παιδιά σου, που τα βασανίζεις για να τα κάνεις φυσιολογικούς ανθρώπους, κατά το δικό σου πρότυπο, θέλω να σε ξαναπλησιάσω για να εμποδίσω το έγκλημά σου.

Κάθε λίγο και λιγάκι βγάζεις το κεφάλι σου έξω απ’ το βούρκο για να ουρλιάξεις Ζήτω!

Αγαπητέ μικρέ ξυλοκόπε, έχω πολύ περισσότερους εχθρούς στον κόσμο από σένα, αλλά, παρ΄όλα αυτά, προτιμώ να έχω ένα άκακο σκυλάκι που να μυρίζεται όλους τους ξένους καλοπροαίρετα.

Πιστεύεις ότι ο πρίγκιπας Κορδωμένος, ο ευγενής ιππότης, κατασκευάζει ο ίδιος τις βόμβες του; Όχι! Τις κατασκευάζουν τα ανθρωπάκια που ζητωκραυγάζουν, αντί να πάψουν να κατασκευάζουν βόμβες

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on Ιουνίου 18, 2014 by in Αποσπάσματα,Βιβλία.

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: