Σκόρπιες Λέξεις

Αυτοί και εμείς – Μέρος Ι

Οι από πάνω (παρά)λογισμοί

Γενάρης 2013

 

Αυτοί από πάνω λένε:

«Εμείς είμαστε αυτοί που διοικούμε. Είμαστε οι ισχυρότεροι, αν και λιγότεροι. Δε μας ενδιαφέρει τι λες / ακούς / σκέφτεσαι / κάνεις, αρκεί να είσαι μουγκός, κουφός και ακίνητος.

Μπορούμε να επιβάλουμε ως κυβέρνηση, ανθρώπους σχετικά έξυπνους (αν και γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να τους βρεις στην τάξη των πολιτικών), αλλά αντί γι΄αυτό, επιλέγουμε κάποιον που δεν μπορεί ούτε να υποκριθεί πως ξέρει τί γίνεται.

Γιατί; Γιατί μπορούμε να το κάνουμε!

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τους αστυνομικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς για να καταδιώξουμε και να φυλακίσουμε πραγματικούς εγκληματίες, αλλά αυτοί είναι ζωτικό μας μέρος. Έτσι, αντ’ αυτού, επιλέγουμε να καταδιώξουμε εσένα, να σε ξυλοφορτώσουμε, να σε συλλάβουμε, να σε βασανίσουμε, να σε φυλακίσουμε, να σε δολοφονήσουμε.

Γιατί; Γιατί μπορούμε να το κάνουμε!

Αθώος ή ένοχος; Ποιός ενδιαφέρεται αν είσαι το ένα ή το άλλο; Η δικαιοσύνη είναι μια ακόμη πόρνη στη μικρή μας ατζέντα και, πίστεψέ μας, δεν είναι η πιο ακριβή.

Κι ακόμη αν υπακούεις αυτό που επιβάλλουμε, ακόμη κι αν δεν κάνεις κάτι λάθος, ακόμη κι αν δεν είσαι ένοχος, θα σε συντρίψουμε.

Κι αν επιμένεις να ρωτάς γιατί το κάνουμε, θα σου απαντήσουμε: γιατί μπορούμε να το κάνουμε!

Αυτό σημαίνει να έχεις την Εξουσία. Γίνεται πολύς λόγος για λεφτά, πλούτη και τέτοια πράγματα. Αλλά πίστεψέ μας, αυτό που μας ενθουσιάζει είναι ότι μπορούμε να αποφασίζουμε για τη ζωή, την ελευθερία και την περιουσία του καθενός από εσάς. Όχι, εξουσία δεν είναι τα λεφτά, είναι αυτό που μπορείς να κάνεις μ΄αυτά. Εξουσία, δεν είναι απλώς η δυνατότητα να την ασκείς ατιμώρητα, αλλά πάνω απ΄όλα, να το κάνεις παράλογα. Γιατί, το να έχεις την εξουσία, σημαίνει να δρας και να αναιρείς, για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο, για να συνεχίσεις να έχεις την εξουσία.

Και δεν έχει σημασία ποιος βγαίνει μπροστά για να μας καλύψει. Αυτά περί δεξιάς και αριστεράς, είναι απλώς κατευθύνσεις για το σοφέρ που παρκάρει το αυτοκίνητο. Η μηχανή λειτουργεί από μόνη της. Δε χρειάζεται καν να διατάξουμε την τιμωρία όποιου είναι αρκετά αυθάδης ώστε να μας προκαλέσει. Μικρές και μεγάλες κυβερνήσεις απ΄όλο το πολιτικό φάσμα, και επιπλέον διανοούμενοι, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί και θρησκευτικές ιεραρχίες, ανταγωνίζονται για το προνόμιο να μας ευχαριστήσουν.

Έτσι, μ΄άλλα λόγια, άντε και γαμήσου, ψώφα, απογοητεύσου, παραδώσου.

Για τον υπόλοιπο κόσμο δεν υπάρχεις, είσαι ένα τίποτα.

Ναι! έχουμε σπείρει μίσος, κυνισμό, μνησικακία, απελπισία, το θεωρητικό και πρακτικό ωχαδελφισμό, τον κομφορμισμό του «μη χείρον βέλτιστον», το φόβο που γίνεται παραίτηση.

Και, ναι, φοβόμαστε ότι όλο αυτό μπορεί να μετατραπεί σε οργανωμένη, εξεγερσιακή βία, που δε θα λογαριάζει κόστος.

Eλέγχουμε το χάος που επιβάλλουμε, το διαχειριζόμαστε, το μετράμε, το τροφοδοτούμε.

Οι «δυνάμεις της τάξης» μας είναι οι δυνάμεις να επιβάλλουμε το χάος.
Αλλά το χάος που έρχεται από τα κάτω …

Χμμ, αυτό … Ούτε καν καταλαβαίνουμε τι λένε, ποιοι είναι, πόσο θα κοστίσει να τους αγοράσουμε. Και είναι τόσο αγενείς που δε δέχονται ελεημοσύνη, δε δέχονται να περιμένουν, να ζητούν άδεια ή να εκλιπαρούν, αντ΄αυτών κάνουν πράξη την ελευθερία τους. Έχετε ξαναδει ποτέ τέτοια χυδαιότητα;

Αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος. Οι άνθρωποι που κοιτάνε αλλού, που βγαίνουν απ’ το καλούπι ή το σπάνε ή το αγνοούνε. Ξέρεις τί μας έχει εξυπηρετήσει καλά μέχρι σήμερα; Ο μύθος της ενότητας με κάθε κόστος. Να ταυτίζεσαι μόνο με το αφεντικό, τον αρχηγό, τον επικεφαλής, ή όπως αλλιώς θέλεις να τον λες. Είναι ευκολότερο κανείς να ελέγξει, να διαχειριστεί, να περιορίσει, να εξαγοράσει λίγους, παρά να κάνει το ίδιο με πολλούς. Και φθηνότερο. Αυτό, και οι μεμονωμένες εξεγέρσεις. Τόσο συγκινητικά άχρηστες!

Απ΄την άλλη, αυτό που είναι πραγματικά επικίνδυνο – ένα πραγματικό χάος – είναι όταν ο ένας μετατρέπεται σε μια συλλογικότητα, μια ομάδα, μια φυλή, μια οργάνωση, και όλοι μαζί μαθαίνουν να λένε “όχι” και να λένε “ναι” και να καταλήγουν σε συμφωνίες μεταξύ τους.

Γιατί το “όχι” στοχεύει αυτούς από εμάς που κυβερνούν. Και το “ναι” … ουφ … αυτό είναι μια συμφορά. Απλώς φαντάσου αν ο καθένας καθόριζε τη μοίρα του και αποφάσιζε μόνος του τί να είναι και τί να κάνει. Θα ήταν σαν να λέμε ότι εμείς (αυτοί στην εξουσία) είμαστε περιττοί, μιας χρήσεως, ότι εμποδίζουμε, ότι είμαστε οι άχρηστοι, αυτοί που θα έπρεπε να φυλακιστούν, ότι είμαστε αυτοί που έθα πρεπε να εξαφανιστούν.

Ναι! Ένας εφιάλτης. Ναι, φυσικά! Μόνο που τώρα είναι ο δικός μας εφιάλτης. Μπορείς να φανταστείς από τι βρομιές θα μπορούσε να αποτελείται ο κόσμος; Γεμάτος ινδιάνους, μαύρους, καφετιούς, κίτρινους, ερυθρούς, ράστας, αυτούς με τα τατού και τα σκουλαρίκια, πανκιά, φρικιά, χιπχοπάδες, σκέιτερς, αυτούς μ΄εκείνη τη σημαία με το “Α” που δεν έχουν έθνος να τους εξαγοράσει, γεμάτος από νέους ανθρώπους, γυναίκες, πόρνες, παιδιά, ηλικιωμένους, μάγκες, οδηγούς, αγρότες, εργάτες, σκουπίδια, προλετάριους, γεμάτος απ΄αυτούς τους ανώνυμους, … από τους “άλλους”. Χωρίς έναν προνομιακό χώρο για εμάς, “τους όμορφους ανθρώπους”, τους “αξιοπρεπείς ανθρώπους”, αν καταλαβαίνεις τί εννοούμε … γιατί φαίνεται απ΄τη γλώσσα που χρησιμοποιείς ότι δεν έχεις σπουδάσει στο Χάρβαρντ.

Ναι! Εκείνη η μέρα θα ήταν για μας νύχτα … Ναι! Τα πάντα θα ανατιναζόταν. Και τί θα κάναμε;

Χμμ … αυτό δεν το έχουμε σκεφτεί. Σκεφτόμαστε, σχεδιάζουμε και εκτελούμε αυτό που χρειάζεται για να αποτραπεί κάτι τέτοιο, αλλά όχι, αυτή η πιθανότητα δε μας πέρασε απ΄το μυαλό.

Εντάξει, σ΄αυτή την περίπτωση, τότε … χμμμ …δεν ξέρω … ίσως να ψάχναμε ποιόν να κατηγορήσουμε, να ψάχναμε για ένα plan B. Φυσικά, τότε όλα αυτά θα ήταν άχρηστα. Νομίζω ότι σ΄αυτό το σημείο θα θυμόμασταν τη φράση εκείνου του βρωμοκόκκινου Εβραίου – όχι, όχι του Μαρξ – του Αϊνστάιν, του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Πιστεύω ότι αυτός ήταν που είπε: “Θεωρία είναι όταν ξέρεις τα πάντα και τίποτα δε δουλεύει. Πρακτική είναι όταν όλα δουλεύουν και κανείς δεν ξέρει γιατί. Σ΄αυτή την περίπτωση, έχουμε συνδυασμό θεωρίας και πράξης: τίποτα δε δουλεύει και κανένας δεν ξέρει γιατί”.

Έχεις δίκιο, δε θα μπορούσαμε ούτε καν να χαμογελάσουμε. Η αίσθηση του χιούμορ είναι μια κληρονομιά που δεν καταφέραμε να απαλλοτριώσουμε. Κρίμα δεν είναι;

Ναι, δεν υπάρχει αμφιβολία! Αυτοί είναι καιροί κρίσης.

Δε θα μας φωτογραφίσεις; Έτσι, για να σουλουπωθούμε λίγο και να φορέσουμε κάτι πιο εμφανίσιμο. Μπα, αυτό το φορέσαμε ήδη στο “Hola” [ισπανικό περιοδικό μόδας]. Μα τί λέμε … προφανώς δεν έχεις ξεπεράσει ακόμη το «libro vaquero» [μεξικάνικο κόμικ].

Ανυπομονούμε να πούμε στους φίλους μας ότι κάποιος τόσο … τόσο … τόσο “άλλος”, μας πήρε συνέντευξη. Αυτό θα μας προσδώσει έναν τόσο κοσμοπολίτικο αέρα.

Όχι! Φυσικά δε σε φοβόμαστε. Όσο για εκείνη την προφητεία … είναι απλώς μια δεισιδαιμονία, τόσο … τόσο αυτόχθονη. Τόσο τριτοκοσμική … χαχαχα … τί ωραίο αστείο … κάτσε να το σημειώσουμε για όταν θα δούμε τα παιδιά αργότερα …

Τι;  Δεν είναι προφητεία;…

Α, είναι υπόσχεση…

(…) (τιτουτατα-τατατατά, ήχος έξυπνου κινητού)

Ναι; Αστυνομία; Ναι, θα ήθελα να αναφέρω ότι κάποιος ήρθε να μας δει. Ναι, μάλλον ήταν δημοσιογράφος ή κάτι τέτοιο. Φαινόταν τόσο … τόσο “άλλος” ναι. Όχι, δε μας έκανε τίποτα. Όχι, ούτε πήρε κάτι. Απλώς, τώρα που φεύγαμε για το κλαμπ να συναντήσουμε τους φίλους μας, είδαμε ότι κάτι είναι ζωγραφισμένο στις πύλες του κήπου. Όχι, οι φύλακες δεν είδαν κάποιον. Όχι φυσικά! Δεν υπάρχουν φαντάσματα. Λοιπόν, είναι βαμμένο με πολλά χρώματα … όχι δεν είδαμε κάποιο κουβά με χρώμα εκεί γύρω. Λοιπόν, έλεγα ότι είναι βαμμένο με πολλά χρώματα, πραγματικά πολύχρωμο, πραγματικά αντιαισθητικό, πολύ “άλλο”, καμία σχέση με τις γκαλερί που … Τί; Όχι, δε θέλουμε να στείλετε περίπολο. Ναι, ξέρουμε. Αλλά, σας πήραμε για να δούμε αν ξέρετε τί σημαίνει αυτό που ζωγράφισαν. Δεν ξέρουμε αν είναι κώδικας, ή κάποια απ΄αυτές τις περίεργες γλώσσες που μιλάνε οι προλετάριοι. Ναι, είναι μόνο μια λέξη, αλλά δεν ξέρουμε γιατί μας ανατριχιάζει. Λέει:

MARICHIWEU!

[ «Θα νικήσουμε χίλιες φορές» στη γλώσσα των Μαπούτσε ]

(συνεχίζεται…)

Από οπουδήποτε, από οποιονδήποτε κόσμο,
Υποδιοικητής Μάρκος
Πλανήτης Γη.
Γενάρης 2013.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on Ιουλίου 25, 2014 by in Κείμενα,Μεταφράσεις.

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: